Artur Rembo – Mənim bohema həyatım

Əlyazma.org Artur Rembonun sonetlərini təqdim edir.

 

Qış xəyalları

Mavi ipəklə süslənib bizim çəhrayı vaqon

Yerimiz rahat olacaq.

Bura öpüş ocağı, bura ehtiras yeri,

Eşq  yuvasıdır ancaq.

 

Burda baxa bilməzsən pəncərədən gecəyə,

Qapayarsan gözlərini.

Bir canavar sürüsü tək zülmətlərdə qorxudar

Sirli varlıqlar səni.

 

Sonra duyarsan qəfil, yanağın necə pörtmüş,

Xatırladar həmin an  üzündə gəzən öpüş

xırdaca hörümçəyi.

 

“Tut onu!..” pıçıldarsan mənə sarı yavaşdan,

Dodaqlarım yansa da yanağında təlaşdan

axtarar o böcəyi.

 

Dolab

Qara palıddan olan oyma bəzəkli dolab,

Getdikcə çox mehriban bir qocaya oxşayır.

Qapılar xırıltılı… içindəki qaranlıq

uzaq illərdən qalma şərab qoxusu yayır.

 

Canına doldurubdu elə bil o hər nə var,

Saralmış parçalardan, nənə tikməsinəcən.

Qrifonla bəzənmiş çeşid-çeşid yaylıqlar,

Kişi  paltarlarından, qadın çəkməsinəcən.

 

Burada həm medalyon, həm süni saclar da var,

Portret, solğun güllər, uşaqlar üçün paltar…

Quru meyvə qoxusu qarışıbdı onlara.

 

Bətnində nələr yatır, sənin ey dolab, nələr!

Arzun budur içində illərlə bəslənənlər

Qapın açılan kimi faş olsun insanlara!

 

Mənim bohema həyatım

(Fantaziya)

Köhnə, xovsuz paltoumun yırtılmış ciblərində

gizlədrəm əllərimi, hey süzürəm dörd yanı.

Göy Qübbəsi altında mən öz İlham Pərimlə

Uçub seyr eləyirəm könlüm sevən dünyanı.

 

Lap balaca uşaq kimi, həyəcanla, tələsik

Şeir toxumu səpirəm şan-şöhrətin şumuna.

Böyük Ayı bürcü baxır, açır mənə ovcunu,

Əynim-başım köhnə-kürüş, sığınıram mən ona…

 

Yolların qalın tozunda xışıldayır ulduzlar,

Sentyabr şərabının güclü məst etməyi var,

Bu ovqat damır şeh kimi, alnımda gilələnir.

 

Gözüm süzdükcə hey süzür yırtıq çəkmələrimi,

Əlim corab rezinimi dartıb çalır lira kimi,

Qafiyələrin alovu içimdə şölələnir.

 

Dərədə yuxulayan

Yaşıl tala boyunca gümüş tək parlayan çay,

Çırpır öz nəğməsini sahildə çəmənliyə.

Sıldırımlı dağ yanır günəşin tonqalında,

Sular axan dərədən bir bürkü qalxır göyə.

 

Cavan bir əsgər yatıb yumşaq otların üstə,

Torpaq adlı yataqdan rahatı  yoxdu axı…

Ağzı azca aralı, saçları buruq-buruq,

Soluxmuş bənizindən ilıq bir işıq axır…

 

Möhkəm yatıb… Gül ətri onu oyadan deyil…

Xəstə bir uşaq kimi yüngülcə gülümsəyir.

Kaş isinə biləydi… –  Torpaq yaman soyuqdu…

 

Qıcıqlandırmır onu meşənin rayihəsi,

Sıxıbdı bir əliylə– qalxıb-enmir sinəsi,

Sağ döşündə görünən bir cüt qanlı oyuqdu.

 

Yaşıl Kabaredə

Səkkiz gün getdim piyada, daşlar yırtdı çəkməmi,

Yortdüm yollarda – təki  Şarleruaya çatım.

Çatınca baş vurub girdim “Yaşıl Kabare”yə ki,

Bir az qaxac donuz əti, bir az yağ-çörək dadım.

 

Doluydu dörd bir yanımda cansıxıcı adamlar,

Uzatmışdım ayağımı yaşıl masanın altına.

Darıxıb gözləyirdim ki, birdən sataşdı gözlərim,

Gülümsəyən xidmətçiyə  –­ dik sinəli qadına;

 

Sırtıqcasına öpsən də, utanmazdı o məncə…

İştahımı coşdurmağa nə varsa yetərincə,

Güllü boşqabın içinə düzmüşdü qırçın-qırçın..

 

Gülüb verdi ət qaxacı, yağlı çörəklə birgə,

İçində qürub şəfəqi çaldı qızılı rəngə

köpükləri oynaşan pivə dolusu parçın.

 

Hiyləgər qadın

Alatoran içindəki yeməkxana zalında,

Yeməyin və meyvələrin ətri canıma sindi.

Önümə dolu boşqabı çəkdim süfrə başında,

Kiçik masam mənimçün kef məclisinə döndü.

 

Saat vurur… dinlədikcə, mən ləzzətlə yeyirəm;

Qəfildən qapı açılır…  oturmuşam hələ ki..

Qulluqçu qız  heç bilmirəm nədən təşrif buyurur,

Saçları çox səliqəsiz, yaylığısa çəpəki…

 

Gəzir çeçələ barmağı çəhrayı yanağında,

Yəqin təzə günah hissi baş qaldırıbdı onda,

Dodaqları şişib-pörtüb sanki alışıb-yanır.

 

Yüngül toxundu çiynimə… bəlkə də sınayırdı,

Yəqin öpüş istəyirdi. Sakit pıçıldayırdı:

“Bir sən də bax, gör bir nədən yanağım belə donur…”

 

Yamanlıq

Mərmilər qıpqırmızı qanlı tüpürcəkdimi

Masmavi göy üzündən ötüşürkən bir ucdan,

Krala qoyun kimi tabe olan alaylar

Diri gözlü ölümə atılırlar bu zaman.

 

Bu dəhşətli qırğınsa bir dəyirman daşıdır,

Üyüdüb toz eyləyir  insan bədənlərini.

(Ah, Təbiət, sənin tək rahat baxmaq olarmı

Güllər altda çürüyən o cəsədlərə yəni?)

 

Bəzəkli taxt örtüyü, buxurdanın tüstüsü,

Ruhunu məst eləyən hər cürə tərif sözü,

Və qızıl hərisliyi… Tanrı göz qoyur buna…

 

Gəlir dərdli bir ana, boğa-boğa ahını,

Qoy kral görsün: necə  o qadın, yaylığının

düyününü açaraq,  mis pul uzadır ona…

 

Hökmdarın qəzəbi

Çiçəklikdə dolaşır solğun bənizli kişi.

Əynində qara frak, damağındasa siqar.

İçində  – Tuilriylə bağlı xatirələri,

Gözlərində –  elə bil, şimşək yatan göylər var.

 

Hə, kef çəkib durmadan iyirmi il boyunca

İmperator üfürüb  Azadlığı: “Qoy sönsün!”

Azadlıqsa sönməyib… Şam tək işıq saçsa da

O, şam deyil üfürsən zülmətlərə bürünsün.

 

O girovdu. Qəzəblə hazırdı ki püskürə,

Lal dodaqları altda hansı sözlərdi görən?

Nə bilək? Süstlük yağır üzündən başdan-başa.…

 

Eynəkli xaç atası bəlkə düşüb yadına…

O siqar tüsütüsünün baxır  bulud qatına –

Elə bil Sen-Kluda göyə edir tamaşa.

Sim-sim.az

Oxunma sayı: 1

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir